نبود زنجیره سرد یکپارچه در صادرات شیلات ایران موجب افت کیفیت، کاهش ارزش صادراتی، افزایش ضایعات، ضعف برندسازی و حذف از بازارهای جهانی شده و اصلاح آن به راهبردی فوری بدل شده است.

تولید خوراک تخصصی با مدل JV، مزیتی فناورانه برای ارتقای کیفیت، صادرات‌پذیری و امنیت غذایی است. انتقال دانش، کاهش ریسک ارزی و استانداردسازی، راه ایران به رقابت منطقه‌ای است.

دو مدل برندینگ نروژ و شیلی در صادرات سالمون رویکردهایی متفاوت در روایت، کیفیت و بازار هدف نشان می‌دهند و برای ایران فرصت‌هایی مهم در طراحی برند ملی ترسیم می‌کنند.

برنده‌ترین تقاطع‌های گونه‌های آبزی با حلقه‌های زنجیره ارزش در ایران شناسایی شده‌اند تا مسیر سرمایه‌گذاری، توسعه زیرساخت، استانداردسازی و صادرات هوشمند هموار گردد.

تحلیل دینامیک سیستم با آشکارسازی روابط میان زیرساخت، تولید، خوراک، فرآوری، بازار، صادرات و عوامل محیطی، امکان تصمیم‌سازی هوشمند، کاهش ریسک سرمایه‌گذاری و بهبود راندمان عملیاتی صنعت آبزی‌پروری را فراهم می‌سازد.

زنجیره تأمین آبزی‌پروری با بهره‌گیری از فناوری‌هایی مانند پایش هوشمند کیفیت آب، تغذیه خودکار مبتنی بر رفتار، رهگیری زیستی در کل مراحل تولید و بسته‌بندی، به‌صورت چشمگیری به بهره‌وری، پایداری و سودآوری بالاتری دست یافته است.