استانداردها، حکمرانی و سیاست‌گذاری

ورود PFAS و ریزپلاستیک به زنجیره غذا را با حدود به‌روز اروپا و آمریکا، روش‌های مرجع پایش و گزینه‌های تصفیه می‌کاود و برای صنایع غذایی ایران نقشه راه انطباق و رقابت‌پذیری عملی ارائه می‌دهد.

کشاورزی دیجیتال بدون امنیت متوقف می‌شود؛ با استانداردهای جهانی، SOC مقیاس‌پذیر و برنامه پاسخ به رخداد، می‌توان کیفیت محصول، تاب‌آوری زنجیره سرد و اعتماد بازار را حفظ کرد.

چارچوبی عملی برای سنجش و ممیزی ادعاهای محیط‌زیستی زنجیره کشاورزی با تکیه بر PEF، استانداردهای ISO و کدهای اجرایی، همراه نمونه‌های جهانی و نقشه راه بومی‌سازی ایران ارائه می‌دهد.

سه چارچوب مرجع ایمنی غذا شامل ISO 22000 FSSC 22000 و BRCGS با تاکید بر انتخاب آگاهانه استقرار گام به گام و ممیزی استاندارد شده تشریح می‌شود تا مسیر ورود به بازارهای داخلی و جهانی هموار شود.

رعایت استانداردهای بین‌المللی مانند ASC و Global G.A.P با بهبود کیفیت، پایداری زیستی و ردیابی زنجیره تأمین، مسیر ورود آبزیان ایرانی به بازارهای ممتاز جهانی را هموار می‌کند.

کشورهای ترکیه، نروژ و شیلی با تمرکز بر گونه‌های کلیدی، استانداردهای بین‌المللی و زنجیره ارزش یکپارچه، صنعت آبزی‌پروری خود را جهانی کرده‌اند؛ ایران نیز می‌تواند از این الگوها بهره‌برداری کند.

محصولات اصلاح‌شده ژنتیکی با افزایش مقاومت در برابر آفات و بهبود عملکرد تولید، نقش کلیدی در امنیت غذایی دارند. این فناوری، بهره‌وری کشاورزی را افزایش داده اما نگرانی‌هایی درباره ایمنی زیستی و محیطی دارد.

کشاورزی ایران با تنوع اقلیمی گسترده، میان روش‌های سنتی و مدرن در حال گذار است. روش‌های سنتی با بهره‌وری پایین و مصرف بالای منابع، چالش‌هایی ایجاد می‌کنند، درحالی‌که روش‌های مدرن با فناوری‌های نوین، افزایش تولید و بهینه‌سازی مصرف را ممکن می‌سازند.

کاهش منابع آبی، تغییرات اقلیمی و وابستگی به واردات، امنیت غذایی ایران را تهدید می‌کند. ضعف زنجیره تأمین، قیمت‌گذاری ناعادلانه و کاهش انگیزه کشاورزان نیز بحران را تشدید کرده است. راهکارهایی مانند سرمایه‌گذاری در فناوری‌ها مؤثر خواهند بود.

فناوری و نوآوری با استفاده از ابزارهایی مانند هوش مصنوعی، اینترنت اشیا و کشاورزی هوشمند، نقش مهمی در بهینه‌سازی تولید، کاهش ضایعات و تقویت امنیت غذایی ایفا کرده و تاب‌آوری در برابر بحران‌های زیست‌محیطی را افزایش می‌دهند.